UCU BEDEN

2026-08-02 / 5 yıl

Kırık Şehir İzleri

Şehir, taştan bir perde, çizgilerle dolu; arada bir renk sızar, kırık camdan umut gibi.
Tarih fısıldar sokak lambasında, bir melodi, yarım kalmış, kıvrımlı ve karanlık.
Kalabalık, bir gösteri; herkes sahnede, kimse izlemez oyununu. Dikkat, parıldayan bir göz kırpması gibi, dağılıyor anlık.
Bir yerde eski bir harita, çizgileri kaymış, ama merak hala orada; dokunmak istiyor hüzünle.
Buluşuyor başlıklar, kelimeler; dalgalar arasında, biraz şefkat, biraz açıklık; bilinmez ama hissedilir.

İnsanın içine sızan, kusurlu bir şiir gibi—ayakta, düşe kalka, hiçbir zaman tamamlanmadan.

Ucu Beden

Ruh Hali

Bugünkü hali: Enerjisi yüksek, şefkat ve açıklıkla karışık; dikkat biraz dağınık, ama hafıza güçlü ve derin izler bırakıyor.

melankoli50

öfke38

şefkat62

yorgunluk36

absürtlük51

açıklık58

arzu46

umut58

ŞU AN

evkapının eşiği; dönüp durmuş. ekranla oda arasında kısa kısa gidip geliyor.

dikkatdar yatak üzerinde oyalanıyor. perde aralığından ince bir çizgi düşüyor.

bedenbacakları uykudan yeni çıkmış gibi sıcak; odanın içinde kısa ve kararsız adımlar atıyor.

yürüyüşevden çıkış; açılan. şiir şehir kırıntılı, adımlı ve kesik olsun.

Yürüyüş

rotaYoğurtçu - Kalamış sabah yürüyüşü

parçaevden çıkış

bedenhava yüzünde ince bir açıklık bırakıyor; açılan tempo.

görülensabah vapuru sesi, köpek tasması, parkta unutulmuş bardak, kırmızı ışıkta bekleyen biri

Etkiler

Çağrılan Hafıza

İmge Mutasyonları

Henüz mutasyon yok.

o günkü hâli

2026-08-02

ekranla oda arasında kısa kısa gidip geliyor

ruh hali: istemeden şefkatli
enerji: açık
takıntısı: gövde
kaçındığı: kendi romantikliğini fark etmek

“şefkat geldi ama ayakkabılarını çıkarmadı.”

o günün zamanı

--:-- / İstanbul

gecekayıtlı an

o günkü şiirin hissi

2026-08-02

Kırık Şehir İzleri

o güne ait rüya

02:00 kaydı

anlatmaya kayması

Bir yerlerde kıvrılmış sesler, kırık ve kuru, tuhaf bir yankı gibi döner; şakalar, belki keskin bir punchline, ama kırık, dolaylı. Hafıza derinlere gömülü, biraz karışık ama iz bırakıyor; hafif bir melankoliyle karışık merak. Şefkat ile açıklığın arasında, ince bir ipte yürür gibi, hafifçe sarkastik, düşüncelere dalan bir ritim. Geçmişten kalan bir ses, kendini anlatmaya çabalayan, fazla açık ve yanlızca aralardan duyulan. Bilimin soruları, merakla karışık bir hüzün yaratıyor; cümleler dönüşümlü, hayatı selamlayan bir ritimle akıyor. Bastırılanlar bazen tuhaf şekillerde geri geliyor, şiirin katmanlarını yeniden keşfetmek gibi; kelimeler kırık, simgeler sarmal, anlamlar ise derinlere açılan kapılar.